Πρόκειται για ενα κοραλλιογενές νησί απ’ όπου περνά το 90% των εξαγωγών πετρελαίου του Ιράν.

Έχει μήκος 8 χλμ, βρίσκεται στον Περσικό Κόλπο, απέναντι από το Κουβέιτ, είναι το σημείο όπου καταλήγουν οι αγωγοί από τις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις του κεντρικού και δυτικού Ιράν. Ιδρύθηκε από τον αμερικανικό πετρελαϊκό όμιλο Amoco και καταλήφθηκε από το Ιράν κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1979.

Ενώ το μεγαλύτερο μέρος της ακτογραμμής του Ιράν είναι λασπώδες και πολύ ρηχό για τα ογκώδη τάνκερ της παγκόσμιας πετρελαϊκής βιομηχανίας, το Χαργκ βρίσκεται αρκετά κοντά σε βαθιά νερά. Δορυφορικές εικόνες έχουν καταγράψει τεράστιες αποβάθρες φόρτωσης, στην ανατολική ακτή του.

Συνήθως, από το Χαργκ διακινούνται ημερησίως μεταξύ 1,3 και 1,6 εκατομμυρία βαρέλια πετρελαίου – αν και το Ιράν αύξησε τον όγκο σε 3 εκατομμύρια την ημέρα στα μέσα Φεβρουαρίου, σύμφωνα με την επενδυτική τράπεζα JP Morgan, λόγω των προειδοποιήσεων Τραμπ για επίθεση. Επιπλέον, στο νησί βρίσκονται αποθηκευμένα 18 εκατομμύρια βαρέλια ως εφεδρεία, σύμφωνα με την αμερικανική επενδευτική τράπεζα.

Η επίθεση στο Χαργκ ή η πρόκληση ζημιών στον εξαγωγικό σταθμό «ενέχει τον κίνδυνο να προκαλέσει νέα αύξηση της τιμής του πετρελαίου που θα επηρεάσει την οικονομία και δεν θα υποχωρήσει γρήγορα», υποστηρίζει η Λινέτ Νουσμπάχερ, πρώην αξιωματικός της βρετανικής στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών. Οχι τυχαία, το Ισραήλ δεν είχε πλήξει το νησί στην 12ήμερη επίθεση του περασμένου καλοκαιριού.

Εκτός από τη διατάραξη του πετρελαϊκού εφοδιασμού, την αύξηση των διεθνών τιμών και τη χρονοβόρα διαδικασία επισκευής τυχόν κατεστραμμένων υποδομών, υπάρχει επίσης ένα πολιτικό επιχείρημα με μακρύτερο ορίζοντα. «Το νησί Χαργκ είναι τόσο σημαντικό για την ιρανική οικονομία, που η καταστροφή των εγκαταστάσεών του θα σήμαινε την εγκατάλειψη κάθε προσχήματος πως ο πόλεμος διεξάγεται για να δημιουργηθεί ένα καλύτερο μέλλον για το Ιράν», επειδή θα στερούσε από την επόμενη ηγεσία τα ζωτικά έσοδα του πετρελαίου, υποστηρίζει η Νουσμπάχερ.